“Indue me, Domine, novum hominem, qui secundum Deum creatus est in iustitia et sanctitate veritatis”
“Przyodziej mnie, Panie, w nowego człowieka, który został stworzony dla świętości”
Bp Wacław Świerzawski
Wśród wielu szat używanych podczas celebracji liturgicznych jedną z najczęściej spotykanych jest alba.
Biała alba (w kościele bizantyjskim występująca w kolorze niebieskim) jest przede wszystkim wyrazem Łaski Bożej. Gdy rozpoczynam swoją posługę przy ołtarzu Pana, nie jestem tam tylko z własnej inicjatywy: to przede wszystkim Bóg mnie zaprasza i daje mi Łaskę, abym mógł uczestniczyć w świętych obrzędach. Tak jak kiedyś w Starym Testamencie Bóg przyciągał w duchu proroka Izajasza przed swój majestat i uświęcał czyniąc go zdolnym do wykonania swojej misji, tak i podczas każdej Mszy Św. zaprasza człowieka do udziału w Jego misterium. To zarazem wielki dar i tajemnica.
Jak powinniśmy właściwie odpowiedzieć na tą Łaskę? Kiedy ubieram albę muszę mieć świadomość, że ta biała szata czyni mnie godnego i przeznaczonego do sprawowania posługi i wykonywania swoich czynności. Przyjęcie Bożej Łaski jest prośbą o oczyszczenie mnie, jako posługującego, jest prośbą o czystość intencji, czystość miłości, czystość nadziei. „Obmyj mnie Panie z mojej winy i oczyść mnie z grzechu mojego” – pozwól mi stanąć przed Twoim majestatem.
Kiedy ściągam albę, po wykonaniu moich czynności liturgicznych także powinienem dać wyraz swojej wiary: Bożą Łaskę otrzymałem i w podzięce krótka modlitwa – „Zachowaj mnie Panie w Twojej Łasce, Twojej wierności”.
Bardzo istotny jest stosunek do samych szat i winien być im oddany szacunek. Szacunek dla stroju liturgicznego jest również szacunkiem dla całej wspólnoty Kościoła.
Szaty liturgiczne poprzez swoje błogosławieństwo, błogosławieństwo Kościoła są wyjęte ze świata i wyłączone z użytku codziennego. Zwracają uwagę na to co niedotykalne, nadprzyrodzone, są święte i przeznaczone do spraw najświętszych. Należy unikać sytuacji w których są wykorzystywane w formie przebrania np. dla zabawy karnawałowej lub innych celów sprzecznych z wiarą i kultem Bożym. Szacunek dla szat liturgicznych powinien przejawiać się we właściwym ich składaniu, złożeniu i przechowywaniu oraz dbałości o strój (pranie, prasowanie). Powinno się dbać o to, aby materiał z jakiego jest wykonana szata był dobrej jakości, unikać materiałów świecących, byle jakich.
Szaty nie powinny być podobne do siebie, jeśli są one przeznaczone wyraźnie dla konkretnych osób takich jak: kapłan, diakon, lektor, itd. (Jeśli strój jest rodzajem dalmatyki lub ornatu a jest noszony przez osobę, która nie jest do tego uprawniona może sugerować że taka osoba jest księdzem, osobą duchowną podczas gdy jest np. lektorem).
Zadaniem każdego z nas jako posługującego przy ołtarzu Pana, jest kształtowanie wrażliwości estetycznej i liturgicznej wśród tych, którzy zachowują się niewłaściwie czy w sposób uwłaczający charakterowi celebracji liturgicznych (niepotrzebna rozmowa, żucie gumy, brudny i pomięty strój, itp.).
Michał Królikowski