Tematem spotkania były spostrzeżenia dotyczące niedawno zakończonej Oazy Jedności Diakonii Liturgicznych (3-4.10.2014).
Rekolekcje te odbywały się w Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się”, w pobliżu relikwii papieża Polaka, ale również w miejscu specyficznym w swoim geniuszu, ze względu na głęboką symbolikę poszczególnych obiektów sakralnych i architektonicznych.
Jesteśmy dumni z tego, że po raz pierwszy tego typu spotkanie odbyło się w Diecezji Krakowskiej, a naszej Diakonii przypadła odpowiedzialność za to wydarzenie. Gościliśmy osoby z różnych rejonów naszego kraju, w tym z Częstochowy, z Gdańska, z Warszawy i wielu innych. Nasza obecność ta tym wydarzeniu zaowocowała szeregiem refleksji, które z kolei doprowadziły do istotnych wniosków w zakresie wizji naszej Diakonii w szerszej, obejmującej całą Polskę, perspektywie.
Zauważalne było duże zróżnicowanie wieku i doświadczenia życiowego osób biorących udział w OJDL, począwszy od uczniów i studentów po osoby starsze, uczestników Oazy Rodzin. Pokazało nam to różnorodny sposób funkcjonowania poszczególnych Diakonii Liturgicznych, jak również obszarów ich działalności. Spotkanie w takim gronie było również kluczowe do ukazania naszego miejsca we wspólnocie. Uświadomiło nam ono dobitnie, że nasza posługa w Diakonii powinna zawierać się w horyzoncie czasowym znacznie szerszym niż tylko dwa, trzy lata.
OJDL miał nas przygotować również na spotkanie z Chrystusem na zbliżające się Światowe Dni Młodzieży w 2016r.
Po krótkim podsumowaniu czasu rekolekcji, pochyliliśmy się nad fragmentami z Konstytucji o Liturgii Świętej – „Sacrosanctum Concilium”. Na początku zwróciliśmy uwagę na tytuł dokumentu, który rozpoczyna się słowami: „Paweł Biskup Sługa Sług Bożych (…)”. Papież ogłasza w ten sposób, że dokument powstaje na mocy nieomylnego autorytetu papieża (a nie samego soboru) oraz w porozumieniu z innymi biskupami: „(…) Razem z Ojcami Świętego Soboru (…)”. Podkreślona również została ranga dokumentu – KONSTYTUCJA – jest to najważniejszy dokument w Kościele, o poziomie istotności analogicznym do konstytucji państwowej. Poświęciliśmy dużo czasu na przeanalizowanie punktów 2,7 i 8, zwracając przy tym szczególną uwagę na cel Liturgii, obecność w niej Boga oraz na zagadnieniu uświęcenia.
Cel Liturgii
Jezus daje nam Liturgię, byśmy mogli otrzymać ZBAWIENIE (przemiana człowieka po grzechu). Człowiek potrzebuje uświęcenia, aby być zdolnym do mówienia „Abba Ojcze!”. Liturgia nie została dana nam po to, byśmy przychodzili na nią tylko ze swoimi prośbami, ale abyśmy mogli uzyskać godność człowieka (odkupienie). Poprzez przebywanie z Panem Bogiem mamy się do Niego upodabniać, a do tego jest potrzebna Boża Łaska. Chrystus ma właśnie taką moc, która jest w stanie przeprowadzić nas przez „bagno” grzechów.
Obecność Boga w Liturgii
Powinniśmy umieć dostrzegać Jezusa Chrystusa jako główną postać sprawowanej Liturgii. Tutaj nie jest ważne nasze działanie, ale to, by Jezus znajdował się w centrum.
Na czym polega uświęcenie?
Liturgia ma nas uświęcać, czyli UPODABNIAĆ do Boga i Jego Syna. Chrystus – pierworodny wobec całego stworzenia – przywraca nam godność dziecka bożego.
Podsumowując dzisiejsze spotkanie doszliśmy do wniosku, że mamy posługiwać tak, by pokazywać Chrystusa (ZAUWAŻANIE MOMENTU ZBAWIENIA).
Aneta Żak